وتی مۆلدئے چُکّا برَکّێن
داوودئے دْوا.
86
او هُداوند! وتی دلگۆشا گۆن من کن و منا پَسّئو دئے،که گریب و مهتاجے آن.
2 منی زِندئے نگهپانیا بکن که تئیی دۆستدار آن،
وتی هزمتکارا برَکّێن که تئیی سرا تئوکلَ کنت.
3 او هُداوند! منی سرا رهم کن،
که سجّهێن رۆچا ترا تئوارَ کنان.
4 وتی هزمتکارئے دلا شادمان کن، او هُداوند،
که من چه تئو دْوا لۆٹان.
5 تئو، او هُداوند، نێک و بَکشنده ائے و
په آیان چه مِهرا سررێچ ائے که گۆن تئو پریاتَ کننت.
6 او هُداوند! منی دْوایان گۆش دار،
منی پریات و زاریان دلگۆش کن.
7 سکّیانی رۆچا ترا تئوارَ کنان،
که تئو پسّئوَ دئیئے.
8 او هُداوند! هُدایانی نیاما کَسّ تئیی مَٹَّ نبیت و
تئیی کار بێمَٹّ اَنت.
9 او هُداوند! تئیی جۆڑ کرتگێن سجّهێن کئومَ کاینت و
ترا سُجدهَ کننت،
تئیی ناما شان و شئوکتَ دئینت،
10 که تئو مزن ائے و اجبێن کارَ کنئے،
هُدا تهنا تئو ائے.
11 وتی راها منا سۆج دئے، او هُداوند،
که تئیی راستێن راها برئوان،
منی دلا سَرجما گۆن وت کن که چه تئیی ناما بتُرسان.
12 گۆن تمانێن دلے تئیی شُگرا گران، او هُداوند، منی هُدا!
تئیی ناما تان اَبد شان و شئوکتَ دئیان
13 که په من تئیی مِهر سکّ مزن اِنت،
تئو منا چه جُهلانکیان رَکّێنتگ، چه مُردگانی جهانا.
14 او هُدا! گُروناکێن مردم منی هلاپا پاد آتکگاَنت،
زۆراکانی رُمبے منی کُشگئے جُهدا اِنت و
ترا هچ مانَ نئیاریت.
15 بله تئو، او هُداوند، رهم کنۆک و مِهربانێن هُداے ائے،
هِژم گرگا دێرَ کنئے و مِهر و وپایا سَررێچ ائے.
16 دێما گۆن من تَرّێن و منی سرا رهم کن،
وتی هزمتکارا زۆر و واک بِبَکش و
وتی مۆلدئے چُکّا برَکّێن.
17 منا وتی رهمتانی نشانیے بدئے،
تان هما که گۆن من نپرت کننت بگندنت و شرمندگ ببنت،
چیا که تئو، او هُداوند، منا مدت کرتگ و تسلّا داتگ.